از دست دادن دندان میتواند فرد را هم از نظر زیبایی و هم از نظر کارکرد در تنگنا بگذارد. وقتی جای دندانِ ازدسترفته خالی بماند، کارکرد جویدن بر هم میخورد و دندانهای همسایه ممکن است جابهجا شوند. درمان ایمپلنت که یکی از راهکارهای نزدیک به دندان طبیعی و راهی برای پیشگیری از چنین وضعیتهایی است، امروزه به یکی از پرکاربردترین روشها بدل شده است.
ایمپلنتهای دندانی سامانههای پیچ تیتانیومیاند که در استخوان فک قرار میگیرند. این پیچها نقش ریشه دندانِ ازدسترفته را بازی میکنند و امکان قرار دادن پروتز ثابت دندانی روی خود را فراهم میآورند. این کار زیر بیحسی موضعی انجام میشود. پس از عمل جراحی، برای جوش خوردن ایمپلنت با استخوان (اُسیواینتگریشن) ممکن است چند ماه انتظار لازم باشد.
درمان ایمپلنت ممکن است برای هر بیماری مناسب نباشد. بهویژه در بیمارانی که حجم استخوان کافی ندارند، نخست میتوان کارهای پشتیبان مانند پیوند استخوان انجام داد. همچنین وضعیتهایی مانند دیابت، مصرف سیگار و تحلیل پیشرفته استخوان میتواند بر برنامه درمان اثر بگذارد. از این رو باید همراه با تحلیل دقیق ساختار دهان و فک، و با در نظر گرفتن وضعیت کلی سلامت بیمار، برنامهریزی انجام شود.
یکی از بزرگترین مزیتهای ایمپلنت این است که به دندانهای همسایه آسیب نمیزند. برخلاف درمان بریج، نیازی به تراش دندانهای سالم نیست. همچنین ایمپلنتها حسی و ظاهری بسیار نزدیک به دندان طبیعی ارائه میدهند. با مراقبت درست و معاینههای منظم میتوانند سالهای بسیاری سالم در دهان بمانند.
هرچند روند درمان ممکن است چند ماه به درازا بکشد، نتیجههای آن هم از نظر زیبایی و هم از نظر کارکرد بسیار رضایتبخش است. اگر شما نیز برای مشکل دندانهای ازدسترفته دنبال راهکاری ماندگار و زیبا هستید، میتوانید با گفتوگو با دندانپزشکی متخصص دریابید که آیا درمان ایمپلنت برای شما مناسب است یا نه.
این مطلب جنبه اطلاعرسانی عمومی دارد؛ برای تشخیص و درمان به دندانپزشک خود مراجعه کنید. نوبت بگیرید.
